Het verhaal van mijn schaarste

 Toen Marieke Groen (58) door ziekte minder kon werken besefte ze hoe arm ze is: ‘Een ambtenaar vroeg me geschokt hoe ik in godsnaam van mijn inkomsten kon leven’

'Mijn hele leven heb ik geprobeerd iemand anders te worden, een ander dan ik diep vanbinnen was, en dat is niet gelukt.'

Als Marieke Groen bij de gemeente moet aankloppen voor financiële hulp dringt voor het eerst tot haar door dat haar leven al heel lang door schaarste wordt gedomineerd: door armoede, ziekte, honger en eenzaamheid. Hoe heeft het zover kunnen komen?

Aan de hand van gebeurtenissen uit haar verleden onderzoekt ze hoe de ideeën en overtuigingen waarmee ze opgegroeide een voedingsbodem konden vormen voor een leven vol tekorten. Ze vindt antwoorden op vragen als: wat gebeurt er in je hoofd als je ergens structureel te weinig van hebt? Waarom is het zo moeilijk om schaarste te overwinnen en hoe komt het dat verschillende vormen van schaarste onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn?

Het verhaal van mijn schaarste is een even aangrijpend als verhelderend literair memoir over de mechanismes die schuilgaan achter schaarste.

Koop hier het boek:

Marieke Groen is een rustige prater, maar na een halfuur wordt ze fel. “Waarom bemoeit iedereen zich zo met arme mensen!?”

Haar kat is de woonkamer in komen stiefelen en het gesprek gaat over hoe arme mensen vaak gevraagd wordt te bezuinigen op hun televisie, hun roken of... hun kat.

Groen zucht. “Als je een uitkering aanvraagt, dan gaat er zo’n voorlichterstype meteen los tegen je. ‘Uw haar is onverzorgd, gaat u eerst naar de kapper.’ ‘U drinkt wel wat veel, u moet wel naar de Jellinek’.”

Stilte.

Dan, harder: “Niemand vraagt ooit aan rijke mensen of ze willen stoppen met drinken, hun haar willen knippen of hun kat weg willen doen. De bemoeizucht! Huisdieren geven troost, roken ook! Laat ze!”

Lees hier het artikel (gratis)